In 1991 verscheen de Nota Klimaatverandering. Daarin werd een eerdere doelstelling aangescherpt: in 2000 minimaal 3% minder CO2-uitstoot ten opzichte van 1989-1990. In de Vervolgnota Klimaatverandering (uit 1995) streefde de overheid er naar om na 2000 de uitstoot ten minste op dat niveau te stabiliseren. Wel wilde ze verdere reducties realiseren als daarover internationale afspraken gemaakt zouden worden. Die afspraken kwamen er tijdens de klimaatconferentie van de Verenigde Naties in Kyoto (1997) in het zogenaamde Kyoto-protocol.
Nederland heeft zich verplicht om de uitstoot van broeikasgassen in de periode 2008-2012 met 6% te verminderen ten opzichte van 1990.

Aangezien Co2 niet de enige stof is dat voor het broeikaseffect zorgt, werden methaan, zwavelhexafluoride en o.a. methaan ook in het verdrag meegenomen.


Een CO2-equivalent (CO2-eq.) is een rekeneenheid om de bijdrage van broeikasgassen aan het broeikaseffect onderling te kunnen vergelijken. Het is gebaseerd op het global warming potential (GWP), de mate waarin een gas bijdraagt aan het broeikaseffect. Zo heeft methaan een GWP van 21, de fluorverbinding zwavelhexafluoride (SF6) een GWP van 23.900. Dat houdt in dat 1 kilo methaan over een periode van 100 jaar 21 maal zoveel aan het broeikaseffect bijdraagt dan 1 kilo CO2. Zwavelhexafluoride is zelfs 23.900 keer schadelijker dan CO2. Het GWP is ontwikkeld door het International panel on climate change (IPCC), een organisatie van de Verenigde Naties.


In Kyoto is ook besloten dat industrielanden een deel van hun reductieverplichting mogen realiseren via maatregelen in het buitenland.

Kopenhagen